Παρίσι,
29 Μαρτίου 1938:
Ο περουβιανός
Βαλιέχο,
ο μεγαλύτερος
ποιητής της
ισπανικής
γλώσσας στον
εικοστόν αιώνα
-- και ίσως ο πιο
ανθρώπινος –
άπορος και
ανέστιος,
ξεψυχά σε μιά
κλινική, βαθιά
τραυματισμένος
από τα μαρτύρια
του βίου του.
Έκτοτε, η
πρωτοποριακή
ποίησή του θά
στεφανώνει τον
ίδιο, την
πατρίδα του,
και την γλώσσα
του. Για
τον ίδιο,
βέβαια, ήταν
πια αργά.
Για όλους
ημάς όμως τους
εισέτι ζώντας,
η ευκαιρία να
τον γνωρίσωμε,
επιτέλους.